Εναλλαγή

Επιτρέπεις

αποδημητικό πουλί

της αγάπης να γίνω.

Στην ψυχρή καρδιά

που κυριαρχεί

άσε μια σπίθα

για μένα.

Τα ταξίδια του χειμώνα

την ψυχή μου τρομάζουν.

Βίαια έσβησες

θερμό καλοκαίρι

Χρώματα φθοράς

Υποχωρούν οι λάμψεις 
Το θέρος σπαρταρά
Στους πλούσιους ψιθύρους
Ήχοι του ανέμου αρώματα.

Ο Χείμαρρος του χρόνου
Απέτυχε αλώβητος να ταξιδέψει
Έμεινε ένα κρίνο αλμυρό
Στης θύμησης το πέλαγος.

Ο έρωτας ψυχορραγεί
Του αποχωρισμού οι αποχρώσεις
Φθινοπωρινός  παράδεισος 
Φλοίσβος εξαγνισμού.

Στα χρώματα του δειλινού
Λέξεις μαστίγωσες
Το επώδυνο φραγγέλιο του λόγου σου
Αγκιστρώθηκε στης καρδιάς τη χαρακιά

Το όνομά του

Σιωπή και δάκρυ

Gone

By far wandering through the windings

Of my mind

Still not discovering

The thoughts of you.

Precious breaths beneath

The sorrow valley

Still not accessing

The beliefs in you.

Fruitless lies the memory

Under the heart beat

Still not comprehending

The echoes from you.

Hush the hopes

Walled silence spreads

In the veins

Empowered and gone.

Προσήλωση

Μαντήλι στο χέρι
με άσπρα άνθη κεντημένο
σαν χάδι στο μάγουλο,
σε βάπτισμα εξαγνισμού
τα δάκρυα γέρνουν το κεφάλι.
Ξέπλεκα μαλλιά
την καρδιά σκεπάζουν,
μεταξωτή διαφάνεια τα χείλη 
μειδιούν.
Η πίκρα

δαντέλα ψυχής, Μαντόνα μου
τα διαμάντια στα βλέφαρα
βασιλικούς ποτίζουν.
Το σώμα διαχέει αρώματα
κρίνος και πεύκο
θάλασσα ο νους.
Τα ακροδάχτυλα

γράφουν τη θλίψη, Μαντόνα μου
οι λέξεις άηχες στα μάτια.
Το πέπλο σε κάλυψε απόψε,
κι αν τρέμει το στόμα

σφραγίδα αποχωρισμού

στις σκέψεις,
έχεις το μαντήλι, Μαντόνα μου
σύντροφος ζωής

πιστός.

Επωδός

Χάντρες οι λέξεις

στοχασμοί πυκνοί

κοσμήματα

με πνίγει η περίσκεψη.

Το αηδόνι μου περιμένω

τρυφερό

νυχτερινό κελάηδημα

ας ελαφρώσει το φως

διάφανος χιτώνας

σε χρώματα χαραυγής.

Κοίτα, η αγάπη αλλάζει

την υφή της σκέψης.

Άκου, η φωνή της

αντηχεί στο ποίημα.

Περιδέραιο, κατάδεσμος.

Μεταγλώσσα αισθήσεων

Ηρεμία

Διαφάνεια χρώματος
σε ορίζοντα δειλινού.

Ιώδες κύμα
κρυμμένες λέξεις
εκρήξεις πορφυρές.

Νότες οι παλμοί μας
άρωμα κυκλάμινου
καμπυλότητα κρόκου.

Αστέρια οι ευχές μας
τρυφερότητα ίριδας
χαμόγελο βιολέτας.

Αγκαλιά ουράνια

κήποι της άνοιξης

υάκινθοι για σένα.

Πρισματικά μωβ
το μπουκέτο των επιθυμιών μας
Χαμόγελα.

Τέλεια έλλειψη

Άλικο χρώμα βαπτισμένη

μεγαλόπρεπα ανεβαίνει
μεσούρανη συντροφιά
του γαλαξία.
Ρέει το αίμα μου
ορμητικό ποτάμι
ασυγκράτητο στις φλέβες.
Παίζει το μυαλό
με τις σκιές των άστρων.
Περπάτησα σε μονοπάτια
πιο σκοτεινά από ουρανό
νέας σελήνης.
Χαμένα άστρα της καρδιάς
αφώτιστη η λογική. 
Μιλούν για τελειότητα-
έμπνευση της πανσελήνου.
Άκριτα βαπτίζουν τέλεια
τη ζωή τους.
Στον ολοκληρωμένο κύκλο της σελήνης
εκούσια αγνοούν

ότι η πορεία της
μονόπλευρη έλλειψη είναι.