Η Aύρα της Αγάπης

Πλημμύρισες τα πάντα, όπως ο αέρας

μαζί σου όλα αιωρούνται

η απρόβλεπτη στιγμή ενός φιλιού

η τρυφερή στιγμή του αποχωρισμού.

Όλα τα δρόσισες

μοναχικά δειλινά, άγρυπνα βράδια

έγινες οξυγόνο

όπως ο μπάτης, πλημμύρισες τα πάντα.

Επιτρέψτε μου να νιώσω
την ανάσα του τοπίου
στους ήχους της πόλης.
Ένα άγγιγμα κατανόησης
συντροφεύει τις πορείες
που ακολουθούν οι σκιές του ήλιου
από την αυγή ως το αχνοφέγγισμα 
του φεγγαρόφωτου στα φύλλα.
Επιτρέψτε μου
μια μικρή καθημερινή φωνή
στη σιωπή της αγάπης.

Άγρια Τρυφερότητα

Θα φυλάξω την δύναμή μου
στο πιο τρυφερό άνθος,
σε ένα αγριολούλουδο ορεινό.
Ταπεινά κοιτά το γρασίδι
καθώς περιφρουρεί την ομορφιά του,
γενναία τολμά να ανθίζει
σε υψόμετρα άβατα.
Αξιοθαύμαστη παπαρούνα
χρωματισμένη στον ουρανό
στολισμένη θάρρος
αντιπαλεύει παγωμένους βοριάδες
με εύθραυστη διαφάνεια
την υπόσχεση ελπίδας.

Καρυάτιδα Μοναχική

Όταν έρθεις στη γιορτή
φέρε τη θάλασσα
να δώσεις Ρυθμό στο χορό.
Ένα βήμα για τη χαρά
Δύο βήματα για τη λύπη
ή το αντίστροφο.
Οι πορείες οδηγούν στην Αιωνιότητα

Διάκενο

Κλείνω τα μάτια

δυο παράλληλες ακτίνες

φωτίζουν την πλατιά νύχτα

κυκλώνουν τον κήπο

την πόλη

τον πλανήτη

ώσπου το σύμπαν

τυλίγεται στο φως

των δυο παράλληλων ακτίνων μας

και αυτό είναι αγάπη

Φύλαξέ  με

Κλείσε με στην αγκαλιά
σκέπασε με τα χέρια σου
την ανησυχία μου
και άφησε να γείρω το κεφάλι -
στο στέρνο σου
νιώθω το τραγούδι
της καρδιάς.

Μην επιτρέπεις τον κόσμο
να με παρασύρει
σε θλίψης ανάσα.
Μην διευκολύνεις

η πραγματικότητα
να σπάσει τον κλοιό προστασίας
της μεγάλης θερμής αγκαλιάς σου.

Δεν υπάρχει πιο γαλήνια στιγμή
σαν τα χέρια σου τα μαλλιά
χαϊδεύουν -

Δεν υπάρχει δροσερότερη αύρα
από το αεράκι της ανάσας σου
στο πρόσωπο -

Άσε με να κουρνιάζω μέχρι
οι φλόγες να σβήσουν.

Μην ανοίξεις τα χέρια σου
και δραπετεύσουν
οι ουράνιες στιγμές.
Μην με παραδίδεις στην αλήθεια -
άφησε με στη ζωή.

 Αποχρώσεις

Άσε με στο παράθυρο

τη θάλασσα θέλω να αγναντεύω

όταν τα χρώματά της δοξαστικά

κυματίζουν στο δείλι -

Ο ζέφυρος τα ρόδα αγαπά

στα αρώματά τους αναθυμούμαι

την άνοιξη που ζωντανέψαμε

τις τριανταφυλλιές στον κήπο μας –

οι βλαστοί ανάλαφρα λικνιζόταν

στο μικρό τραγούδι του φλοίσβου

και συ δημιουργούσες τα ομορφότερα

άνθη της καρδιάς –

όλη η νοσταλγία μας ζει

βυθισμένη σε κρύσταλλο

στην εύθραυστη πραγματικότητα

της αεικίνητης ροής.