Ακόμη δεν κουράστηκες;

Περιδιαβαίνεις τις σκέψεις

περιπλανιέσαι στις λέξεις

συμπληρώνεις την σκαλωσιά

της μνήμης.

Ανεβαίνεις με την εκπνοή,

αλλά επιστρέφεις με την εισπνοή.

Ανάμεσα στα δάχτυλα κρύβεσαι

και οδηγείς το μολύβι

σε τρικυμία και λίβα.

Ακόμη δεν ξαπόστασες

ανάμεσα στην Εδέμ και το πηγάδι;

Νύχτα και μέρα

το χρώμα της αθωότητας

φοράς.

 Ανάκληση

Κάποια πρωινά 

ανασύρω τα περασμένα - 

Σιωπηλές αναμνήσεις

επιστρέφουν από την ακινησία, 

ρέουν ορμητικά 

πάνω στο χαρτί

ζωντανεύουν λέξεις, 

ηχούν τη φωνή σου - 

Τρυφερή αύρα 

χάδι μνήμης.

 

Όταν γνωρίζω ότι το ίδιο φεγγάρι κοιτούμε,

οι ορίζοντες είναι φιλικοί

τα μονοπάτια γίνονται πιο φωτεινά,

τα βήματα στη ζωή ανάλαφρα

όπως το φθινοπωρινό αγέρι,

και οι βακτηρίες της ψυχής

είναι δυνατές,

ικανές να στηρίζουν πάντα

Βίος

Θερισμένο σιτάρι
σε θημωνιές θα υψώσω,
μόνο στις άκρες θα αφήσω
λίγα στάχυα
και πολλά άχυρα στο αλώνι
να έρχονται πουλιά
για σπόρους
και με κελάηδημα
να ξυπνούν από τη λήθη

οι αγώνες.

Διαχρονικότητα

Σου είπα ένα αργόσυρτο «ευχαριστώ»

και έτρεξα να δροσίσω τα ρόδα

μέσα στο αγαπημένο σου ανθοδοχείο.

Σου θύμιζε τις μέρες στο Μουράνο

τότε που πασχίζαμε να δώσουμε σχήμα

αγάπης στο εύθραυστο κρύσταλλο.

Νομίζω, είπες, ότι δημιουργήσαμε

κάτι σταθερό, ακίνητο

στον αέρα των κυμάτων

και, συγχρόνως, πρίσμα διάφανο

να ανακλά όλα τα συναισθήματα.

Νομίζω, πρότεινα, ας φροντίζουμε

γεμάτο άνθη να στολίζει τη ζωή μας.

Άνθη και καρποί υπάρχουν

σε όλες τις εποχές.

Ενθύμηση

Θυμήσου
τα μικρά μουδιασμένα
πρωινά.
Τη στιγμή
που άπλωνες
τα δάχτυλα στον ήλιο,
έγνεφες το φιλί
και αρωμάτιζες
τη μέρα.
Θυμήσου
τη μεγάλη δύναμη
που σκόρπιζες
με το χαμόγελο,
καθώς συγκέντρωνες
ανάσες
και ριχνόσουν
στη ζωή
με αποφασιστικότητα.

Ίσως

Αργά τροποποιώ το ποίημα

ώσπου η χαραυγή

απλώνει γέφυρα

από ακτίνες φωτεινές.

Όλα τα στοιχεία της λέξης

συγκεντρώνονται

μετακινούνται στο χρόνο.

Ίσως αύριο

η Γλώσσα αντηχεί

τις φωνές μας δυνατότερα

από αργοκίνητο τρένο.

Ίσως αύριο

είναι μια υπέροχη μέρα

για να ολοκληρωθεί

η πρόκληση των στόχων.

Maybe

Slow poem processing
till dawn
lays a bridge of rays.
All the word particles
come together
drifting in time.
Maybe tomorrow
Language echoes
our voices stronger
than a slow train coming.
Maybe tomorrow

is a great day

for completing

the challenge.