"Έστω"

Περισσότερο σπαρακτικός μοιάζει πλασμένος 

ο χαμένος έρωτας

από ιστορίες πολεμικές,

ενώ οι αναμνήσεις κτίζονται σαν τείχη 

ευάλωτα στο χρόνο,

εύθραυστα και ανακυκλώσιμα,

αθωότητα λευκότερη από χιόνι των βουνών 

έχουν οι διηγήσεις μας.

Ας είναι.

.

.

.

,📷 όρος Φίτζι, διαδίκτυο 

                        "Εξαγνισμός"

Εάν μείνεις σήμερα

γίνε ο ήχος του ποταμού

είναι διψασμένη η όχθη

κι εγώ καρτερώ δύο σταγόνες στα χείλη.

Μοιάσε στο βουητό της νεροσπηλιάς

με τους κρυμμένους πόθους -

η αλκυόνη στα κλαδιά ονειρεύεται,

γίνε, λοιπόν, κελάηδημα.

Χάιδεψε τους λοβούς με ψιθυρίσματα

καθώς ποτέ τα χέρια δεν θα καταφέρουν -

θα βυθίσω το βλέμμα στο νερό,

θα εξαλείψω την ομίχλη.

Εάν σταθείς σήμερα

γίνε λυτρωμός όπως το χαμόγελο

φτεροκοπά στην ψυχή -

κι εγώ λαχταρώ να δημιουργώ σιμά σου. 

.

.

.

.

📷 St Jame's park 24/8/24

 

 

Σταδιακά

Γράφω ποίημα για μια ημέρα.

Μια ανάσα είναι.

Υπάρχει μια γιορτή φθινοπώρου -

κόκκινα και χρυσά κλαδιά παλεύουν,

δακρύζουν στη δροσιά,

τρέμουν τη φθορά που προελαύνει.

.

.

(πίνακας: Autumn Colours, Kaii Ηigashiyama, 1986)

"Συνάντησα ένα ρόδο "

Α, είναι όμορφο,

ο καυτός ήλιος μεσουρανεί 

πάνω στο χρώμα του 

ασθμαίνω

και αθέατη η καρδιά μου

ωρύεται -

λυσιμελείς οι αισθήσεις 

και η ζωή γνέθει τον μίτο.

.

.

.📷Λ.Β. Στο πάρκο της Νάουσας, 4/9/24

 

 

"Επέλαση"

Θυμώνω με το ηλιοβασίλεμα 

η μεγάλη μέρα σβήνει,

γρηγορότερα φθάνει η δύση

αργότερα ξυπνά η ανατολή.

Οι μέρες που λάτρεψα έφυγαν 

το εύκρατο θέρος παίζει 

κυνήγι του θησαυρού -

ψάχνω στις ανθισμένες γλάστρες 

καθώς ποτίζω ακούω το νερό

βυθίζεται -

αυτές οι ρίζες μοιάζουν τον πόθο,

διψούν.

.

📷 Λ.Β.

 "Στον κήπο "

Ένα πιάτο βαθύ ανάμεσα μας

γεμάτο φρούτα καλοκαιρινά -

κοκκίνισαν τα χείλη, 

δροσίστηκε το σώμα,

γέμισαν τα χέρια χυμούς 

γλυκούς σαν ανθόμελο φρέσκο.

Ποιες καταιγίδες θερινές 

και ποια μελτέμια να φοβηθούμε;

Δική μας είναι η χαρά,

αυγή και δύση παλεύουν μέσα μας

μόλις σε φιλεύω.

.

.

 "Στο τέρμα της ακτής"

Ποιο ήταν το σχεδίασμα 

όταν ο Ζέφυρος σού έφερε

τον έρωτα;

Ποιες κοιλάδες και πλαγιές

ονειρεύτηκες να διαβείς

και πού γεύτηκες το θέρος;

Στα ακρογιάλια της χρυσής δύσης

συναντηθήκαμε

στα ύστατα θαύματα

μας αποδόθηκε μια φέτα χαράς.

Περιβάλλουμε σφικτά την εμπειρία

σαν κτέρισμα μνήμης.

📸Λ.Β."Η δύση κάποτε"