Σταδιακά

Γράφω ποίημα για μια ημέρα.

Μια ανάσα είναι.

Υπάρχει μια γιορτή φθινοπώρου -

κόκκινα και χρυσά κλαδιά παλεύουν,

δακρύζουν στη δροσιά,

τρέμουν τη φθορά που προελαύνει.

.

.

(πίνακας: Autumn Colours, Kaii Ηigashiyama, 1986)

"Συνάντησα ένα ρόδο "

Α, είναι όμορφο,

ο καυτός ήλιος μεσουρανεί 

πάνω στο χρώμα του 

ασθμαίνω

και αθέατη η καρδιά μου

ωρύεται -

λυσιμελείς οι αισθήσεις 

και η ζωή γνέθει τον μίτο.

.

.

.📷Λ.Β. Στο πάρκο της Νάουσας, 4/9/24

 

 

"Επέλαση"

Θυμώνω με το ηλιοβασίλεμα 

η μεγάλη μέρα σβήνει,

γρηγορότερα φθάνει η δύση

αργότερα ξυπνά η ανατολή.

Οι μέρες που λάτρεψα έφυγαν 

το εύκρατο θέρος παίζει 

κυνήγι του θησαυρού -

ψάχνω στις ανθισμένες γλάστρες 

καθώς ποτίζω ακούω το νερό

βυθίζεται -

αυτές οι ρίζες μοιάζουν τον πόθο,

διψούν.

.

📷 Λ.Β.

 "Στον κήπο "

Ένα πιάτο βαθύ ανάμεσα μας

γεμάτο φρούτα καλοκαιρινά -

κοκκίνισαν τα χείλη, 

δροσίστηκε το σώμα,

γέμισαν τα χέρια χυμούς 

γλυκούς σαν ανθόμελο φρέσκο.

Ποιες καταιγίδες θερινές 

και ποια μελτέμια να φοβηθούμε;

Δική μας είναι η χαρά,

αυγή και δύση παλεύουν μέσα μας

μόλις σε φιλεύω.

.

.

 "Στο τέρμα της ακτής"

Ποιο ήταν το σχεδίασμα 

όταν ο Ζέφυρος σού έφερε

τον έρωτα;

Ποιες κοιλάδες και πλαγιές

ονειρεύτηκες να διαβείς

και πού γεύτηκες το θέρος;

Στα ακρογιάλια της χρυσής δύσης

συναντηθήκαμε

στα ύστατα θαύματα

μας αποδόθηκε μια φέτα χαράς.

Περιβάλλουμε σφικτά την εμπειρία

σαν κτέρισμα μνήμης.

📸Λ.Β."Η δύση κάποτε"

"Μικρές δίνες"

Η μέρα ζωντανεύει 

με το ηλιακό σύστημα σε πλήρη λειτουργία,

με τα γήινα όντα να τυλίγονται σε αγώνες και άγχη -

κι εσύ με καφέ και τσιγάρο,

την χαλασμένη μανιβέλα

της καθημερινότητας 

συλλογίζεσαι, 

τί;

Κοίτα, οδόστρωμα και πεζοδρόμια

απλωμένα στην αδιαφορία είναι.

Άκου, το καλοκαίρι λατρεύεται 

από τα τζιτζίκια,

νιώσε, ο χειμώνας υποκρίνεται 

ότι αντέχει τον ψυχρό εαυτό του.

Εσύ πιστεύεις ότι βρίσκεσαι στο φθινόπωρο, 

κι εγώ έχασα το δρόμο της άνοιξης.

Τί συλλογίζεσαι, ακόμη;

Πάμε,

σαν το πλήθος κι εμείς,

προφήτες κι αγωνιστές 

και περισσότερο ευάλωτοι 

στις μικρές δίνες της ζωής μας.

.

.

📸:Λ.Β. Άποψη του Βερμίου, 18/5/2021

.

.

.

 

"Επικαιροποίηση"

Με την ματιά της προσδοκίας γεννήθηκα

και εγκλωβίστηκα σε όνειρα

περπάτησα σε βότσαλα 

σμιλεύτηκα 

και έτρεξα σε λιβάδια ελεύθερα 

στις τροχιές του χρόνου περιπλανήθηκα πάνω σε γη

αγκαλιασμένη με προαιώνια δάκρυα.

Και ακόμη το βλέμμα φέρει φως,

ως και τώρα αναγεννιέμαι.

.

.

(Πίνακας: Cape Cod Morning, Edward Hopper, 1950)