Ποια ποίηση, 

ποια αγάπη -

αυτή που φτερουγίζει

ολημερίς,

στο αέρι, 

σε οξυγόνο καθαρό -

εκεί πορεύεται 

σε όσα ποιεί

η καρδιά.

 

"Αέρινα"

Από όσα

θα μπορούσες να μου χαρίσεις,

μια αμυγδαλιά

και ένα ουράνιο τόξο

επιθυμώ.

Πήγαινε με εκεί -

όπου ελπίδα είναι η αρχή.

 

 

Αυτοβιογραφία

Μ' ένα γλυκό χαϊδευτικό

με καληνύχτισε

κι ο χειμώνας που βάδιζα

μεταμορφώθηκε.

Έπαψαν χιονοκρύσταλλες νιφάδες

να καλύπτουν τα μαλλιά,

γέμισε ο χώρος

ανθοπέταλα από κερασιές

και γιασεμιού αρώματα.

Το δύσβατο μονοπάτι ίσιαξε,

σαν δίολκος διευκολύνει

το πέρασμα σε τούτη τη ζωή,

ο πλούτος άλλαξε υφή,

και μου χαρίστηκε η ελπίδα.

Μα

πέρασε, έτρεξε ο χρόνος

κι εγώ αποζητώ

πάλι ν' ακούσω το

"Λινάκι".

 

Βρέχει, βρέχει, βρέχει

πάνω στα ατρύγητα όνειρα -

πότε μοιρολόι

πότε νανούρισμα -

θολώνει ο αντικατοπτρισμός

εξαπατά τη χίμαιρα.

Βρέχει, φυσάει, βρέχει

πάνω στον συρμό του χρόνου -

Προσδοκίες για δέσμες φωτεινές -

κι ακόμη βρέχει, βρέχει.

 

Έφευγε ο ήλιος,

η θάλασσα γινόταν άστρα

ο ουρανός ένιωθε ντροπή -

κι εμείς.

Έπεφτε ο ήλιος,

ο φλοίσβος ήταν νανούρισμα

ριγούσε η αμμουδιά -

κι εμείς.

Είχε θλίψη ο αποχωρισμός

στα χείλια φτερούγιζαν

άγγελοι και αηδόνια -

οι έρωτες κι εμείς.

 Όταν συναντηθούμε

Τρελός καιρός φυσά

αέρας λαμπρός στο φόρεμα.

Πετά η κορδέλα μακριά

βάφει τον ορίζοντα κόκκινο.

Φύλα τα όνειρα σου

μέσα στο καπέλο.

Ανατολή και Δύση

σε αναζητούν -

Κι εσύ σκέφτεσαι την αγάπη

που σβήνει τα δειλινά.