Ενθύμηση

Θυμήσου
τα μικρά μουδιασμένα
πρωινά.
Τη στιγμή
που άπλωνες
τα δάχτυλα στον ήλιο,
έγνεφες το φιλί
και αρωμάτιζες
τη μέρα.
Θυμήσου
τη μεγάλη δύναμη
που σκόρπιζες
με το χαμόγελο,
καθώς συγκέντρωνες
ανάσες
και ριχνόσουν
στη ζωή
με αποφασιστικότητα.

Ίσως

Αργά τροποποιώ το ποίημα

ώσπου η χαραυγή

απλώνει γέφυρα

από ακτίνες φωτεινές.

Όλα τα στοιχεία της λέξης

συγκεντρώνονται

μετακινούνται στο χρόνο.

Ίσως αύριο

η Γλώσσα αντηχεί

τις φωνές μας δυνατότερα

από αργοκίνητο τρένο.

Ίσως αύριο

είναι μια υπέροχη μέρα

για να ολοκληρωθεί

η πρόκληση των στόχων.

Maybe

Slow poem processing
till dawn
lays a bridge of rays.
All the word particles
come together
drifting in time.
Maybe tomorrow
Language echoes
our voices stronger
than a slow train coming.
Maybe tomorrow

is a great day

for completing

the challenge.

Με τη σκέψη σου

Φεύγει ο ήλιος
πίσω από το βουνό
χωρίς να μας θερμάνει
η ίδια ακτίνα.
Ολημερίς
σε σκέφτομαι
σκιάζω τα μάτια,
ατενίζω
την πορεία του φωτός.
Μα δεν αντικρίζω
τη μορφή σου -
Μόνον
ένα πρώιμο άνθος
στο παρτέρι
δροσίζει τις ελπίδες.

Αισθήσεις

Νοσταλγώ την καρδιά μου
όταν σε αντικρίζω

ακούω τους παλμούς
εναρμονίζονται στη χροιά της φωνής σου

τα χείλη μας κεράσι γίνονται γλυκό
ο αέρας μεθά στο άρωμά μας

δροσοσταλίδα η αγάπη
ιριδίζει στα χέρια μας

Αλήθεια

Εάν ο έρωτας τρεμοσβήνει

-      κερί που λιώνει -

σκέψου ότι είναι

αυγής αστέρι

και μην φοβάσαι -

στο στερέωμα θα λάμψει πάλι.

Εάν η αγάπη χαθεί

-      κοχύλι στο κύμα -

σκέψου ότι φταίει

της θάλασσας η παλίρροια

και μην δακρύζεις -

η άμπωτις θα το φανερώσει.

Οι αναμνήσεις αιωρούνται

όπως τα σύννεφα στη δύση.

Χείλη παθιασμένα

σε γλυκιά φωνή

φέρνει το αέρινο χάδι.

Βλέμματα μαγεμένα

ολόκληρο ποίημα

δημιουργούν.

Αναλογίσου,

τίποτε μάταιο -

όλα την τροχιά μας εμπλουτίζουν.

Η Aύρα της Αγάπης

Πλημμύρισες τα πάντα, όπως ο αέρας

μαζί σου όλα αιωρούνται

η απρόβλεπτη στιγμή ενός φιλιού

η τρυφερή στιγμή του αποχωρισμού.

Όλα τα δρόσισες

μοναχικά δειλινά, άγρυπνα βράδια

έγινες οξυγόνο

όπως ο μπάτης, πλημμύρισες τα πάντα.

Επιτρέψτε μου να νιώσω
την ανάσα του τοπίου
στους ήχους της πόλης.
Ένα άγγιγμα κατανόησης
συντροφεύει τις πορείες
που ακολουθούν οι σκιές του ήλιου
από την αυγή ως το αχνοφέγγισμα 
του φεγγαρόφωτου στα φύλλα.
Επιτρέψτε μου
μια μικρή καθημερινή φωνή
στη σιωπή της αγάπης.