"Στον κήπο "

Ένα πιάτο βαθύ ανάμεσα μας

γεμάτο φρούτα καλοκαιρινά -

κοκκίνισαν τα χείλη, 

δροσίστηκε το σώμα,

γέμισαν τα χέρια χυμούς 

γλυκούς σαν ανθόμελο φρέσκο.

Ποιες καταιγίδες θερινές 

και ποια μελτέμια να φοβηθούμε;

Δική μας είναι η χαρά,

αυγή και δύση παλεύουν μέσα μας

μόλις σε φιλεύω.

.

.

 "Στο τέρμα της ακτής"

Ποιο ήταν το σχεδίασμα 

όταν ο Ζέφυρος σού έφερε

τον έρωτα;

Ποιες κοιλάδες και πλαγιές

ονειρεύτηκες να διαβείς

και πού γεύτηκες το θέρος;

Στα ακρογιάλια της χρυσής δύσης

συναντηθήκαμε

στα ύστατα θαύματα

μας αποδόθηκε μια φέτα χαράς.

Περιβάλλουμε σφικτά την εμπειρία

σαν κτέρισμα μνήμης.

📸Λ.Β."Η δύση κάποτε"

"Μικρές δίνες"

Η μέρα ζωντανεύει 

με το ηλιακό σύστημα σε πλήρη λειτουργία,

με τα γήινα όντα να τυλίγονται σε αγώνες και άγχη -

κι εσύ με καφέ και τσιγάρο,

την χαλασμένη μανιβέλα

της καθημερινότητας 

συλλογίζεσαι, 

τί;

Κοίτα, οδόστρωμα και πεζοδρόμια

απλωμένα στην αδιαφορία είναι.

Άκου, το καλοκαίρι λατρεύεται 

από τα τζιτζίκια,

νιώσε, ο χειμώνας υποκρίνεται 

ότι αντέχει τον ψυχρό εαυτό του.

Εσύ πιστεύεις ότι βρίσκεσαι στο φθινόπωρο, 

κι εγώ έχασα το δρόμο της άνοιξης.

Τί συλλογίζεσαι, ακόμη;

Πάμε,

σαν το πλήθος κι εμείς,

προφήτες κι αγωνιστές 

και περισσότερο ευάλωτοι 

στις μικρές δίνες της ζωής μας.

.

.

📸:Λ.Β. Άποψη του Βερμίου, 18/5/2021

.

.

.

 

"Επικαιροποίηση"

Με την ματιά της προσδοκίας γεννήθηκα

και εγκλωβίστηκα σε όνειρα

περπάτησα σε βότσαλα 

σμιλεύτηκα 

και έτρεξα σε λιβάδια ελεύθερα 

στις τροχιές του χρόνου περιπλανήθηκα πάνω σε γη

αγκαλιασμένη με προαιώνια δάκρυα.

Και ακόμη το βλέμμα φέρει φως,

ως και τώρα αναγεννιέμαι.

.

.

(Πίνακας: Cape Cod Morning, Edward Hopper, 1950)

"Τρόπος του ελπίζειν"

Σε σκέφτομαι 

σε ονειροπολώ -

να μην προλαβαίνω να αρχειοθετώ 

τα ενύπνια,

έτσι σε βιώνω -

φευγαλέα κι ανέγγιχτη ελπίδα 

μέσα στα πολυάριθμα φύλλα σου

μάχομαι.

.

.

.

πίνακας: "Hope" - Ελπίδα, George Frederic Watts, 1886

 

" Κήποι άφθαρτοι "

Κρύβεται ο ήλιος

πριν  σε προλάβω

χάνονται

τα χρώματα

όταν σχηματίζονται

σκιές της νύχτας

πάνω

στα μυστικά όνειρα

χτίζεις με υλικά φθαρτά

κρήνες

για να δροσίζεις

τα πρωινά

με κόπο διατηρείς

κήπους

μέσα στην ερημο

επιζούν σε αμμοθύελλες και καταιγίδες

οι θησαυροί

που δεν γνωρίζουν το χρόνο

δεν αλλοιώνονται

στις εναλλαγές φωτός

έχουν κτιστεί μέσα μου

άφθαρτοι

μια χούφτα χαμόγελα και ένα δισάκι αγάπη

επιλέγω για το δρόμο.

Πίνακας: "Φρούτα σε τοπίο",  Τζόρτζιο ντε Κίρικο 

"Μάτια υψωμένα"

Άνθος πασχαλιάς η ζωή,

η άνοιξη άστατα ξετυλίγεται

κι είναι οι σταυροί όλοι

και ίδιοι και διαφορετικοί -

δεν είναι πέτρινη η καρδιά,

μήτε η ελπίδα φτερουγίζει ακάματα -

φως που πέφτει στα χείλη

και παρασύρεται από ομίχλες

ούτε δεξιά, ούτε αριστερά

σταματάει ο ορίζοντας,

ο πόνος τρυπώνει ύπουλα

σε αφετηρία, σε τερματισμό

ή σε όλη τη διαδρομή

κουρασμένοι και διψασμένοι

για δύναμη και κουράγιο ικετεύουμε -

ενίοτε αισιοδοξούμε.

.