"Τόπος αγάπης"

Κομμένοι οι δίαυλοι

οι φρυκτωρίες δεν ανάβουν -

ανέφικτη η επικοινωνία. 

Συσσωρεύονται μηνύματα

Πώς να δηλωθεί το πάθος;

Στην Απεραντοσύνη

υπάρχει τόπος αγάπης.

 

"Όλα τα αντιληπτά"

Κρύψε τους ανέμους

ανάμεσα σε πέταλα -

επιστρέφουν και απομακρύνονται

όπως τα μερόνυχτα

μεταβάλλουν την όραση μας -

ό,τι έχει ριζώσει μέσα μου

είναι η φωνή που ανακαλύπτω

στη ματιά σου -

τίποτε δεν καταστρέφεται

στην αιωνιότητά μας -

 

"Όσα μου χάρισες απλά"

Σου αρέσουν τα λιτά, πλούτος είναι,

υποστήριζες

και φιλοσοφούσαμε

για τα απλά που αρκούν.

Μα, εσύ, με γέμισες λέξεις,

εικόνες και

ένα θησαυρό μου χάρισες -

πέρασαν επάνω μου

τα άστρα,

ήρθαν ουρανοί,

θάλασσες απέραντες

μέσα στην καρδιά

και άγγιξα την γαλήνη 

στο έναστρο φως

τόσο κρυστάλλινο που πλέον

πολύτιμα ξεχειλίζουν

τα ποιήματα

διάφανα -

ενώ, λακωνικά σου εκφράζω

την αγάπη.

 

" Μορφή πολυκαιρισμένη"

Η πόλη μου, η πρωτοεαρινή,

καθώς απομακρύνεται

από τις διονυσιακές γιορτές της,

σιωπηλά βαδίζει

προς την ηρωική της χροιά.

Μετράει τα χιόνια

που εγκαταλείπουν τις κορυφές

και σημαδεύεται με αγρολούλουδα

λευκά και υποκίτρινα

όπως συναγωνίζονται τις πρώιμες

παπαρούνες.

Η πόλη μου, η εαρινή,

κρατάει επίπονα τα δάκρυα

των παθών και θριάμβων της.

Όσα χθες, τόσα σήμερα.

Δεν χάνεται το παρελθόν

ούτε χαράζεται το μέλλον

χωρίς ειρήνη και αγώνες

στην Νάουσα μου.

.

.

.

photo (c): Λ.Β., καταρράκτης της Αράπιτσας, Νάουσα, 2021

 

         "Ιδιόλεκτο"

       Στα μάτια που αγάπησα 

       δύο ήλιους θέλησα

       να χρωματίσουν τον ουρανό

       καθρέφτες - βωμοί 

       άνθη που με στόλισαν

       για να πορεύομαι 

       αυτάρκης και αθώα.

"Πεπερασμένη"

Όταν σβήσω,

θα είναι μια μέρα λαμπρή

για μένα -

ίσως άνοιξη των φρούτων

ή χειμώνας της παγωνιάς

για εσάς,

μα για μένα

φως θερμό θα με φέρει

κοντά του,

μεγάλη αγκαλιά του ουρανού

και πνοή αγάπης θα δώσει -

όσα στερήθηκε η ζωή 

θα έχω.

 

"Όσο βαδίζουμε"

Πορευόμαστε με καιρό αίθριο,

να ξεχάσουμε προσπαθούμε

τη χειμωνιά που θα έρθει

και να χαρούμε

το μικρό καλοκαιράκι

το απατηλό,

αλλά πνιγόμαστε στις προσπάθειες,

επειδή γνωρίζουμε

την αναπόφευκτη τροχιά της ζωής -

έχουμε περάσει πολλές φορές

γύρω από τον ήλιο

έχουμε επιζήσει χειμώνες μοναξιάς

έχουμε ανασάνει με καλοκαιρίες

κι ακόμη κρατάμε μια προσευχή

στα χείλη

που είναι περισσότερο συναίσθημα

και λιγότερο λέξεις

και τρέμουμε μήπως αντικρίσουμε

το τελευταίο άνθος

καθώς περπατάμε και

απομακρυνόμαστε.