" Μορφή πολυκαιρισμένη"

Η πόλη μου, η πρωτοεαρινή,

καθώς απομακρύνεται

από τις διονυσιακές γιορτές της,

σιωπηλά βαδίζει

προς την ηρωική της χροιά.

Μετράει τα χιόνια

που εγκαταλείπουν τις κορυφές

και σημαδεύεται με αγρολούλουδα

λευκά και υποκίτρινα

όπως συναγωνίζονται τις πρώιμες

παπαρούνες.

Η πόλη μου, η εαρινή,

κρατάει επίπονα τα δάκρυα

των παθών και θριάμβων της.

Όσα χθες, τόσα σήμερα.

Δεν χάνεται το παρελθόν

ούτε χαράζεται το μέλλον

χωρίς ειρήνη και αγώνες

στην Νάουσα μου.

.

.

.

photo (c): Λ.Β., καταρράκτης της Αράπιτσας, Νάουσα, 2021

 

         "Ιδιόλεκτο"

       Στα μάτια που αγάπησα 

       δύο ήλιους θέλησα

       να χρωματίσουν τον ουρανό

       καθρέφτες - βωμοί 

       άνθη που με στόλισαν

       για να πορεύομαι 

       αυτάρκης και αθώα.

"Πεπερασμένη"

Όταν σβήσω,

θα είναι μια μέρα λαμπρή

για μένα -

ίσως άνοιξη των φρούτων

ή χειμώνας της παγωνιάς

για εσάς,

μα για μένα

φως θερμό θα με φέρει

κοντά του,

μεγάλη αγκαλιά του ουρανού

και πνοή αγάπης θα δώσει -

όσα στερήθηκε η ζωή 

θα έχω.

 

"Όσο βαδίζουμε"

Πορευόμαστε με καιρό αίθριο,

να ξεχάσουμε προσπαθούμε

τη χειμωνιά που θα έρθει

και να χαρούμε

το μικρό καλοκαιράκι

το απατηλό,

αλλά πνιγόμαστε στις προσπάθειες,

επειδή γνωρίζουμε

την αναπόφευκτη τροχιά της ζωής -

έχουμε περάσει πολλές φορές

γύρω από τον ήλιο

έχουμε επιζήσει χειμώνες μοναξιάς

έχουμε ανασάνει με καλοκαιρίες

κι ακόμη κρατάμε μια προσευχή

στα χείλη

που είναι περισσότερο συναίσθημα

και λιγότερο λέξεις

και τρέμουμε μήπως αντικρίσουμε

το τελευταίο άνθος

καθώς περπατάμε και

απομακρυνόμαστε.

 

"Παντού ομορφιά"

Τα φυλλώματα λιαζόταν χθες.

Σήμερα συγκρατούν την ομίχλη -

απλώνει υγρασία και σιωπή.

Μάχεται το πράσινο με το καστανό -

αγώνας άνισος 

στο αλώνι του φθινοπώρου.

Μου προσφέρεις κυκλάμινα 

του δάσους -

πάντα υπάρχει αφορμή

για θερμή αγκαλιά.

 

"Νεύμα"

Επιστρέφω 

σαν σκίρτημα ξαφνικό

της καρδιάς

και πάλι σαν πουλί αποδημητικό

μετρώ τις εποχές

που γλιστρούν από τα χέρια

χάντρες 

σε κομπολόι κεχριμπαριού 

θέρμη με τρυφερότητα

ο τελευταίος χτύπος

κύκνος σε ηλιοβασίλεμα.

 

    

"Ενάντια στη λήθη"

Θα σε ανακαλώ όσο η μνήμη μου

παραμένει ανθισμένη

και όταν φτάσω στην αυλή της λήθης

θα είσαι το μοναδικό φως φάρου

σε ομίχλες και ίριδες

που έχω βιώσει

αφότου με σάρωσες.

Σε θυμάμαι και θα σε θυμάμαι

όσο η ανάσα με διατηρεί στην ζωή

για λίγες ακόμη στιγμές

σε πηγή με αναμνήσεις.