Αυτοβιογραφία

Μ' ένα γλυκό χαϊδευτικό

με καληνύχτισε

κι ο χειμώνας που βάδιζα

μεταμορφώθηκε.

Έπαψαν χιονοκρύσταλλες νιφάδες

να καλύπτουν τα μαλλιά,

γέμισε ο χώρος

ανθοπέταλα από κερασιές

και γιασεμιού αρώματα.

Το δύσβατο μονοπάτι ίσιαξε,

σαν δίολκος διευκολύνει

το πέρασμα σε τούτη τη ζωή,

ο πλούτος άλλαξε υφή,

και μου χαρίστηκε η ελπίδα.

Μα

πέρασε, έτρεξε ο χρόνος

κι εγώ αποζητώ

πάλι ν' ακούσω το

"Λινάκι".

 

Βρέχει, βρέχει, βρέχει

πάνω στα ατρύγητα όνειρα -

πότε μοιρολόι

πότε νανούρισμα -

θολώνει ο αντικατοπτρισμός

εξαπατά τη χίμαιρα.

Βρέχει, φυσάει, βρέχει

πάνω στον συρμό του χρόνου -

Προσδοκίες για δέσμες φωτεινές -

κι ακόμη βρέχει, βρέχει.

 

Έφευγε ο ήλιος,

η θάλασσα γινόταν άστρα

ο ουρανός ένιωθε ντροπή -

κι εμείς.

Έπεφτε ο ήλιος,

ο φλοίσβος ήταν νανούρισμα

ριγούσε η αμμουδιά -

κι εμείς.

Είχε θλίψη ο αποχωρισμός

στα χείλια φτερούγιζαν

άγγελοι και αηδόνια -

οι έρωτες κι εμείς.

 Όταν συναντηθούμε

Τρελός καιρός φυσά

αέρας λαμπρός στο φόρεμα.

Πετά η κορδέλα μακριά

βάφει τον ορίζοντα κόκκινο.

Φύλα τα όνειρα σου

μέσα στο καπέλο.

Ανατολή και Δύση

σε αναζητούν -

Κι εσύ σκέφτεσαι την αγάπη

που σβήνει τα δειλινά.

 

"Εν λευκώ"

Στάσου δίπλα μου

και θα αναδημιουργήσουμε

τα παρτέρια,

θα αλλάξουμε

τα ρυάκια.

Έλα, θα φυτέψουμε

μαργαρίτες για αισιοδοξία

αμυγδαλιές για αντοχή

και γιασεμί για το άρωμα

που μαζί αγαπάμε.

Πάμε η άνοιξη διψά.

 

Προεόρτια

 

Η μέρα του Μάρτη

ακολουθείται

από δοξαστικό δειλινό.

 

Το κόκκινο κάθεται

στα σύννεφα

η δροσιά μετατρέπεται

σε ψύχρα

και ο αέρας μυρίζει

ανυπομονησία.

 

Η νύχτα του Μάρτη

έρχεται

αθόρυβα και ήπια