Μια Ακτίνα

Όταν το φως
σχίσει το σκοτάδι
όταν η κραυγή
της μέρας αντηχήσει
να θυμάσαι τη μάχη
των βλεμμάτων
τις ένδοξες στιγμές
των λόγων -
τόση λάμψη μόνο
στον ορίζοντα

11-7-2019
Η χαραυγή στην Νάουσα

Σαν ρόδα σταλάζουν οι λέξεις

Σαν ρόδα σταλάζουν οι λέξεις

Το άρωμα σου

όταν αγγίζεις χείλη

Το χρώμα του μάγουλου

όταν ξεχειλίζει πόθος των ματιών

Η τρυφερότητα χαδιού

όταν ξυπνά την ανάσα

Οι ψίθυροι γλιστρούν

από σπηλιές συναισθημάτων

Ρόδο μου αξεφύλλιστο

Αμάραντο

Τα  Iώδη

Στα μωβ η αλθαία

φωτίζει

όσα αποζήτησες

και βρήκες

στη σύντομη ζωή

ενός άνθους

Ικεσία 

Γλυκύτητα ανθόμελου
Ουρλιαχτό ακανθοστέφανου

Υπήρξε στιγμή ευτυχίας;

Ένδοξο Ναι - 
Απόλυτο Όχι

Κιβωτιόσχημος τάφος
η αδιαφορία

Πυρά

«Πήδα να περάσεις τη φωτιά»

Μα η πυρά είναι μέσα μου

δεν ξεπερνιέται

Του Κλήδονα το έθιμο

δεν με αγγίζει

Τα μαγιοστέφανα

έχουν καεί από καιρό

Μόνο τα μάγουλα

κοκκινισμένα

Από τη θέρμη του Ιούνη

άραγε

ή από ηλιοβασίλεμα που ξεψυχά;

Παιχνίδισμα

Σήμερα φωτοστέφανο
στόλιζε το πρόσωπό σου - 
ένιωσα ευτυχής

Ύστερα συννέφιασε

καθώς αναλογίστηκα -
δεν είμαι εγώ ο άγγελος
που σου χαρίζει λάμψη.

Θερινή αταξία

Μόνον το γιασεμί μεθά

δεν λαμπυρίζουνε πυγολαμπίδες

αφώτιστος απόμεινε ο κήπος

τα βήματά σου πρόσεχε -

Σαν το αγιόκλημα γευτείς

συνόδευσε με ύμνους τη σπονδή